De missie van The Analogues was vanaf het begin, meer dan 10 jaar geleden, duidelijk: de muziek die The Beatles zelf nooit gespeeld hebben alsnog live uitvoeren. Alle studiojaren van na 1967. Dat was een enorme uitdaging door de complexe, orkestrale arrangementen.
Bij het afscheidsconcert in de Ziggo Dome, anderhalf jaar geleden, verzorgden The Young Analogues het voorprogramma met het vroegere werk van The Beatles. Ze deden dat zó goed dat veel mensen vroegen: "Gaan zij verder als The Analogues?"
Dat was niet het plan, maar onder begeleiding van original Analogues Bart van Poppel en Fred Gehring kregen The Young Analogues de kans om zich verder te ontwikkelen. Volgens de Analogues-methode: geen verkleedpartijen, maar wél volledige toewijding aan de authentieke sound – en gelukkig was het uitgebreide vintage instrumentarium óók nog beschikbaar.
Fred Gehring: "Het vroege werk is minder complex, jeugdiger, maar niemand zal protesteren wanneer je het geniaal noemt. Maar wanneer we af en toe iets uit die vroege periode speelden – denk aan I Want To Hold Your Hand – klopte er iets niet. Het is muziek die destijds door jonge, frisse jongens gemaakt is; uitgevoerd door heren van een zekere leeftijd voelt dat toch niet helemaal authentiek."
Bonno Getz, één van The Young Analogues: "We hebben de missie om het Beatles-vuurtje ook op te stoken bij generaties die er niet (zoals wij) mee zijn opgegroeid. En net als bij The Analogues gaat het bij ons, The Young Analogues, uiteindelijk om de muziek van The Beatles."
The Young Analogues spelen het materiaal van vóór '66. Minder groots en georkestreerd dan het latere werk, maar een flinke reeks nummer 1 hits, allemaal even inventief en energiek. Met het Rode Dubbelalbum als referentie komt ook avontuurlijk materiaal van o.a. Rubber Soul aan bod.
Nieuws