Orpheus Magazine: Sven Ratzke

< Nieuws & Stories

Dat het dikke mik is tussen Ratzke en het witte doek, bewijst het feit dat hij een kleine thuisbioscoop én een enorme collectie films heeft. “Ik kijk geen tv, heb er ook nooit één gehad. Wel stapels dvd’s en Blu-rays, de complete filmgeschiedenis staat hier zo’n beetje.”

Vanuit dat perspectief is het niet verwonderlijk dat de nieuwste solovoorstelling van deze alleskunner om cinema draait. Hij neemt je mee op een muzikale, theatrale reis door 120 jaar film. Die reis begint met flikkerende zwart-witbeelden in een kijkdoosje en strekt zich via de grandeur van Hollywood uit richting de poëzie van Europese meesters als Fellini, Fassbinder, Hitchcock en Lynch. Dit wordt een verrukkelijke avond met scènes, filmmuziek in gloednieuwe arrangementen, diva’s en dromers. Soms geestig, dan weer melancholiek: helemaal Ratzke! Want hij verstaat de kunst om een podium te veranderen in een levend filmdoek waarop alles kan.

“Ik heb ze verslonden, de retrospectieven van al die geweldige filmmakers.”

Voor alles wat hij tot nu toe maakte is film misschien wel dé inspiratiebron. “Als 15-jarige heb ik me als vrijwilliger bij het filmhuis in Nijmegen naar binnen gebluft. Je moest 18 zijn voor zo’n baantje, maar zo lang wilde ik niet wachten. Er ging daar een wereld voor me open. Vroeger had je nog geen dvd, geen streaming, geen online. Dus moest je wel naar de bioscoop waar je maar één kans kreeg een film te zien. Ik heb ze verslonden, de retrospectieven van al die geweldige filmmakers. Het vormde de basis van hoe ik kijk naar theater, maar ook naar licht, kleuren en scènes.”

Voorkeur voor een bepaald genre film heeft Ratzke niet. “Wat voor mijn brede muzieksmaak geldt, werkt precies zo bij film. Ik houd van commerciële films en móét de nieuwste James Bond in de bioscoop zien. Maar ik zie net zo graag maffe Japanse art-house films. Als het maar raakt. Als maker wil ik me zo breed mogelijk oriënteren en laten inspireren.”

“Film is fantasie, ook daar speel ik mee in Kopfkino.”

Voor Kopfkino kent onze taal geen letterlijke vertaling, maar daarin brengt deze nieuwste Ratzke-show verandering. “Kopfkino is een woord dat veel recensenten in Duitsland voor mijn shows gebruiken, omdat mijn verhalen zich als een soort film in je hoofd afspelen.” Tijdens de tijdreis vertelt Ratzke verhalen en schakelt hij tussen scènes en muziek. Onderweg passeert de volledige cinemageschiedenis. “Het begint in een klein filmzaaltje waarin de trein op publiek afkomt en publiek gillend naar buiten rent. De reis gaat langs genres, makers en zelfs verrassend nieuwe scènes. Zo beland je in een Italiaans restaurant aan tafel met Fellini, Bertolucci, Antonioni en Visconti. Wat bespreken zij?”

Alles is Ratzkes keuze en weerspiegelt zijn liefde voor eigenzinnige makers. “Bovendien… film is fantasie, ook daar speel ik mee in Kopfkino. Ik speel altijd met fictie: zo had het misschien kúnnen zijn. Dus ineens treffen in een hotelkamer Marlene Dietrich, David Bowie en Judy Garland elkaar. Wat gebeurt daar? Dat vind ik interessant, het prikkelt fantasieën, voor nieuwe films misschien?”

De rol van muziek in film is evident. “Vaak zitten muziek en songs vast aan een film, tegelijk zijn ze heel eigen. Neem Somewhere Over the Rainbow, het ultieme nummer uit The Wizard of Oz, gezongen door Judy Garland. Dat lied zit tegelijk erg aan haar vast, aan haar tragiek. Het is een ‘signature song’, net zoals Blue Velvet dat is voor de gelijknamige film van David Lynch. Wij geven er nu een draai aan, zoals we altijd doen.”

Dit keer wordt hij door slechts één musicus op het toneel (“wel een fantastische, hij tovert een compleet orkest uit zijn vleugel”) begeleid. Zo kiest Ratzke weer voor iets nieuws, iets compleet anders dan wat hij tot nu toe deed. “Dat maakt het spannend voor het publiek, maar ook voor mij.”

< Nieuws & Stories