Orpheus Magazine: Ons huis besloot te stoppen met staan
Het huis dat stopte met staan van het jonge theatergezelschap De Horde uit Nijmegen is een kleine, maar bombastische voorstelling over wat het betekent als je huis niet meer als thuis voelt. Maar ook hoe je wortels doorgroeien als je onderweg bent. Precies in dat laatste zit lucht, veerkracht. Dit gaat over flexibiliteit en levenslust van kinderen en jonge mensen.
Over zo’n onderwerp kun je op veel manieren een voorstelling maken. Theatermaker en artistiek directeur Rames Graus van De Horde kiest zijn eigen weg. Vertrekpunt voor het even beeldende als poëtische verhaal, geschreven door Elsa van Dijk, is niet het perspectief van de volwassene maar dat van het kind. Want, zo vindt hij, kinderen en jongeren beschikken van nature over een rijke fantasie. “We houden van verhalen, van kinderen die verhalen maken en van transparantie op het podium. Zodat je ziet hoe dingen gemaakt zijn. We zoomen in en weer uit om verbeeldingskracht te beschermen én aan te wakkeren. We schuwen pittige thema’s niet en laten ruimte voor een open houding. Alles onder het motto: wees jezelf en ontdek een ander”, zegt Ramses.
Sparen doet De Horde haar publiek niet, voor vluchten zocht Graus dus geen mooie metafoor. Liever laat hij zien wat het is. “Vandaag zijn mensen op de vlucht maar misschien was jouw opa dat ook? En wat is van ons? Wat is van die ander, wat zijn grenzen? We verpakken de dingen niet mooier dan ze zijn maar brengen ze op een nuchtere manier. Ondanks de zwaarte van het thema en de verharding van onze samenleving is het een grappig stuk over een huis dat zelf besluit op te stijgen, weg te gaan.”
Agenda
“We verpakken de dingen niet mooier dan ze zijn.”
Naast fantasie die de makers in het stuk stoppen, leveren jongeren uit het AZC en de internationale schakelklas van Het Pontem College uit Nijmegen reisverhalen aan. “Niet om van hen te horen hoe zielig ze zijn of hoe zwaar het was om in een vrachtwagen hierheen te komen. We wilden hún verhalen. Soms waren die verschrikkelijk maar het ging ook over liedjes die gezongen werden onderweg, spelletjes die ze speelden. Precies daarin zit veerkracht en zie je dat dit over normale kinderen uit een normale samenleving gaat die ineens weg moesten. Het kan lessen in dankbaarheid opleveren, besef dat het ook hier zomaar anders kan zijn. Duidelijk is dat we op elkaar lijken, dat de verschillen helemaal niet zo groot zijn.”
“Het kan best aanmatigend zijn om vanuit ons perspectief een verhaal over op de vlucht zijn te maken.”
De aanpak die de makers kiezen voorkomt dat het stuk zoals zo vaak weer vanuit het perspectief van witte, volwassen makers wordt gemaakt. “Ik ben 54, Elsa is een witte schrijfster uit België. Het kan best aanmatigend zijn om vanuit ons perspectief een verhaal over op de vlucht zijn te maken. Wat weten wij er nu van? Zitten kinderen daarop te wachten? Om de plank niet mis te slaan waren juist hun dagelijkse verhalen hard nodig. Want ondanks alles wat ze meemaakten, hoorden we vooral wat ze bezighoudt. Simpele dingen, zoals een tante die hard snurkt, hun eerste zoen in het fietsenhok bij school. Dat dus. Ik bagatelliseer geen trauma’s maar illustreert dit niet hun ultieme veerkracht? Om te overleven moet je aan de gang blijven.”
De voorstelling is geschikt voor iedereen vanaf 8 jaar.
Orpheus Magazine
