Finalisten Amsterdams Kleinkunst Festival

Met THIS IS FUCKING CHAOS zet Annica Muller (1991) "een gedurfde en overrompelende voorstelling neer. Ze presenteert een wereld vol ontregeling, humor en abrupte wendingen. Wat aanvankelijk pure chaos lijkt, blijkt gaandeweg uiterst precies geconstrueerd. Annica schakelt razendsnel tussen fysieke scènes, maatschappijkritiek en persoonlijke bekentenissen en maakt van haar binnenwereld een direct beleefbare werkelijkheid. Inhoud en vorm vallen daarbij naadloos samen."

De publieksprijs ging naar Daan Put (2002). In Boze Boom en de Mini Kartbaan van Marjan probeert hij een staat van permanente paniek te bezweren met totaal absurdisme. "Op eigenzinnige wijze voert hij het publiek langs een moeilijk gesprek met zijn moeder, radio-uitzendingen en een referendum over de inrichting van de tuin van Marjan." De jury ziet "een originele verteller die met snelle gedachtegangen, raps en onverwachte intermezzo’s een scherp beeld schetst van zijn grillige binnenwereld. Onder de lichtvoetigheid en humor ligt een serieuzer thema, waarin angst en depressie een belangrijke rol spelen."

Dorelia Schraven (2002) ontving de AKF Shaffy Cheque, een aanmoedigingsprijs ter waarde van 2.500 euro, beschikbaar gesteld door het Ramses Shaffy Fonds. Met haar programma I Love Me(n) onderzoekt zij "op gedurfde wijze vrouwelijkheid, grensoverschrijdend gedrag en de spanning tussen echt en niet echt. De jury ziet een bijzondere performer met sterk fysiek spel, een mooie stem en het vermogen het publiek moeiteloos mee te nemen. Dorelia speelt met archetypen van vrouwelijkheid en weet een urgent thema overtuigend en ontroerend vorm te geven."