De vleugel van Ramses Shaffy
Van 23 november t/m 4 januari is de privévleugel van Ramses Shaffy te zien in de Nieuwe Foyer. Iedereen die een bezoek brengt aan Orpheus, wordt uitgenodigd om de piano te bespelen.
Over de vleugel
Deze vleugel is de privévleugel van Ramses Shaffy, die in zijn huis op de Herengracht in Amsterdam heeft gestaan. Het is een concertvleugel gebouwd door de Engelse firma Challen uit Londen, die in hun tijd bekendstonden als bouwer van de langste vleugels ter wereld. Het bouwjaar van dit exemplaar wordt geschat op omstreeks 1955. De vleugel is met zijn 2,93 m lengte, 155 cm breed en 1,01 m hoog flink aan de maat. De kast is van gepolitoerd zwart, heeft een ivoorklavier en heeft 7 octaven van A tot C (AAA - C4). De vleugel heeft een mooie sound: de hoge tonen sprankelen, in het midden heeft het een wat ronder karakter en door zijn lengte heeft de vleugel een mooie, diepe, warme klank in de bas. De vleugel is gerestaureerd en in de staat teruggebracht zoals Ramses hem ook heeft horen klinken.
Over Ramses Shaffy
Ramses Shaffy werd geboren (1933) in Frankrijk als zoon van een Egyptische diplomaat en een Poolse gravin. Hij groeide op in Utrecht en vond al jong zijn passie in het acteren en zingen. In de jaren '60 werd hij een cultureel fenomeen in Nederland. Zijn legendarische programma Shaffy Chantant (1966) bracht een intieme, informele sfeer in het theater, samen met onder anderen Liesbeth List. Shaffy leefde zonder bagage, vaak op de rand van de afgrond. Hij dronk het leven leeg, wat leidde tot een faillissement en gezondheidsproblemen, maar hij bleef altijd de stralende, artistieke ziel.
Hij bezat het vermogen het leven niet alleen te nemen zoals het kwam, maar in elke gebeurtenis, hoe pijnlijk ook, een nieuwe kans te zien. Zijn kunstenaarschap bestond uit acteren, componeren, zingen, schilderen, schrijven, musiceren, discussiëren, filosoferen, leven en liefhebben. Het nummer Laat me werd zijn ultieme lijfspreuk: een viering van het leven, ondanks de stormen. Ramses bracht zijn laatste jaren door in het Dr. Sarphatihuis in Amsterdam, waar hij nog steeds warmte en creativiteit uitstraalde, tot zijn overlijden in 2009.